I'm into total mess.
Last weekend, my sister and my mum are telling me to pause for a while, take a deep breathe and go for a vacation. As they say, you've into reading, work, schooling and so much for figuring and weighing staffs.
Furlough, breathing space, sabbatical/ hiatus mode-- sounds cool ain't it? Why not go for a retreat? maybe it's time to listen from your core- or maybe try go on for a church organization. you might find what you are looking for in there. have some silence they added.
I told them, it's not yet my time for such Ministry, I mean, I know who I am and I simply do not want to be typecast/ stereotype/ or otherwise be a unwilling victim of prejudice. Syempre, anak nga naman ako ng ibong simbahan, kapatid ako ng principal at affiliated sa iba't-ibang uri ng out reach programs, yung isa ko namang kapatid ganun din.. conventional nga yun lalo ee.. sya yung tipung ahh I don't know what's the term.. pero hindi nya ako lagi nage-gets. hindi nya nakukuha yung point ko as an individual personality. And as a circadian ways- I would just be my self. cool, calm and collected. Deadma nalang.
I thought to myself, why not?! after all the years of persevering and pursuing why not pause for a while. But I instantly surmised that "gaganya-ganyan kayu makita mu after a day or two iba na ulit ang tono ng mga sinasabi nila" tipung bakit hindi ka naghahanap ng trabaho? Anu plano mu? Mag papasaring na wala pambayad sa bills, wala na pera for food, for supply of water.. They'll go on sniping, and all the sorts..
Nakakapikon di ba? Nakakairita?
Hindi kasi nila na napapansin na kaya at times ee parang wala ako pakilalam sa kanila, I just go with the flow, and allow them to be themselves lang.. kung gusto nila magalit sakin so be it, kung ayaw nila ako kausapin okay lang din, kung pinapag sabihan nila ako I listen.. Yes-- I LISTEN.. I LISTEN most of the time.. nakikinig sa kanila. sa kwento nila. sa mga angst nila. sa mga struggles nila. They are not realizing that one of the most beautiful way of communicating is by listening. kasi you as a listener you are able to empathize, you are able to give an assurance that there is someone listening to your share of insanity.. ang sarap nun diba? yung may nakikinig sayo kahit wal sya maitulong o maibigay.. at yung naman pinapakinggan mu e nagkakarun ng sense of relief.
nAte-take for granted kasi nila yung value ng pakikinig ko lang sa kanila. yung hinahayaan ko lang sila na maging sila. yung kung anu gusto nila gawin, sabihin, isigaw..
my dear readers, I can not show that I am affected also. I can not sympathize otherwise, kaninu pa sila kukuha ng lakas, kaninu sila huhugot ng COURAGE kung yung nakikinig mismo ay apektado rin ng kung anu ang nararamdman nila?? But of course, at back of my hypothalamus, gawd, I am also burdened. I feel for them. I am also loaded. And what tons me more is that there is nothing you can do for them but to listen!!
yuun na nga, as I am on my 4th day of "so-called" vacation. Last night, I learned that my cousin went back to the hospital where we started a year ago. she went back as a volunteer nurse again.. sabi ng ate ko sakin, bakit kasi ayaw mung bumalik dun? bakit ayaw mu makipag usap ulit. nagmamalaki ka, ayan tanggal ka naman sa trabaho.. sabi nung pamangkin ko, bakit ba ayaw mu mag aaply sa ospital? papakainin ka ba ng prinsipyo mu? Ikaw may sabi nyan sakin diba? sabi ng mami ko, bumunot ka ulit sa City hall para sa 3-month na trabaho sa ospital. tapos ngayung umaga, sabi ni mama, mag enroll ka sa supplemental studies para pag mag aaply ka sa school ulit may dagdag edge ka na.. tapos eto na, nag co-computer ako.. well lagi ko namang ginagawa dahil ito na nga lang yung para lagayan ko ng thoughts, ng kwento ng aking esprit .. eto yung outlet kapag wala ako pinapakinggan na kwento, wala kinakausap.. kumbaga nag u-unload ako ang kung anu naman ang laman ng utak ko.. si mama, pipiksi piksi.. alm ko na yun.. pumipiksi sya kasi nakikita nya nag kokonsumo ako ng kuryente, na lagi nya ako nakikita sa harap ng computer, pag wala sa harap ng computer e nagbabasa ng kung anu anu o nanunuod lang ng Tv.. sabi ni mama, baka raw maputulan na kami ng cable kaka-internet ko dahil wala daw pambayad... hindi ko lam ang iispin ko. hindi ko alam kung anu i-re-react ko sa sinabi nya..
sa ate ko naman, nakakinis kasi alam naman nya kung bakit ayoko pa muna bumalik dun sa ospital na dati ko pina volunteeran.. kasi nga, dalawang beses ako tinanggihan nung may ari kahit na distant relative nya ako, kahit na maganda ang performance ko ayon sa mga naging kasamahan ko, kahit na kaibigan sya ng ate ko, kahit ako ang nauna dun sa dalawa nag volunteer na classmate ko.. nagvolunteer ako dun for a year and 4-5 months.. pero tinangghiahn ako. kesyo may trabaho na daw ako sa kasm.. kakayanin ko daw ba? sabi ko OO, kasi bakit naman yung iba nila empleyado dun sa ospital na yun dal-dalwa din ang trabaho pero payag sila.. at saka sinigurado ko na aayusin ko ang schedule ko kunng sakali at kung papipiliin nila ako kung hospital o yung kams sabi ko, ospital dahil yun ang gusto ko kako nung mga panahon na yun.. sa madli't salita hindi nya parin ako tinanggap. kahit na anu paglapit ko..
Ngayun, sabi ng ate ko, naku kung talagang gusto ka nyan e tatawagan at tatawagan ka nyan.. wag ka na nga bumalik tapos bakit kagabi yun ang sinasabi nya sakin.. bakit parang ako pa yung lumalabas na nagmamalaki?
sa pamangkin ko naman, bakit daw hidni ako mag trabaho sa ospital.. lam ito lahat ng mga nurses.. napaka hirap humanap ng regulari position sa ospital. alam nyu yan.. napaka hirap. at ang pasahod medyo hini ganun ka-fair.. kung akin lang sana ang pera ko, kung akin lang at hindi ako maagbibigay kahit papanu sa bahy.. edi sana ok lang kaso hindi ee. Once in a while kailangan ko sila tulungan din dahil san sya mag aaral ngayun sa USTE.. syempre halos hindi ka na makkatulong sa kanya kung duon sa ospital lang yun ico-consider ko na trabaho hindi ba? kaya nga po ako nag aaply sa mga instituions sa mga eskwelahan dahil dun at least e medyo mataas angg sweldo kumpara sa ospital.. e ang problema naman hindi pa ako tinatawagan ng mga inaplyan ko.. May na.. malapit na rin ang pasukan wala pa natawag..
ang mami ko at ate.. na-refuse ang application sa out side P.I. para bisitahin at umattend ng kasal nung isa ko kapatid.. I feel for them. in it's truest sense. alam ko kung ganu kagusto ng mami ko mapunta dun.. alam ko ang pinag huhugutan nya.. yung stories of her during the past.. yung stories nya with regards to her in-laws.. and our cousins.. pero i can not sob dahil kaninu sila kukuha ng lakas?
e bakit hindi nila ako maintidihan na binibigyan ko naman sila ng lakas, ng tibay ng loob. ng positivity. lahat.. pinapkita ko.. I am a man of few owrds ee dito lang talaga.. hindi nila ako ma-gets...
Hindi nila alam How much I am loaded kung paano sila matutulungan sa paraan at trabaho na kaugnay naman sa mga personal ko na pangarap sa buhay.. they don't realize how I am absorbing their kryptonites tapos i-va vibes ko ang aking chakras for them..
sabi nila mag antay.. merung para sayo.. darating ka din dun.. pero bakit ganito,, ngayun yan ang sasabihin nila tapos bukas iba.. tipung kesyo wala ako pangarap sa buhay.. aya ko tumulong kung panu mag kakarun ng pera.. wala ako direksyon.. wala ako pakialam..
I don't really undertand, and I can not figure out where to place my self. where to start. where to begin searching. searching for a means of living, searching for my niche, searching for ... arghh
I am total mess. and this TEST OF TIME feels like wanting to blow away... on the other side, just like a beautiful disaster though ..
No comments:
Post a Comment